ใครบอก.. ขายได้ผมก็ขาย
ให้มันอยู่บนมูลค่าที่เหมาะสมแล้วกัน
ของที่ไม่ขายคือขายไม่ได้

ความรัก ศักดิ์ศรี เสรีภาพ ?
ของน้ำเน่าพรรค์นั้นใครกันจะอยากได้
มีแต่คนโง่เท่านั้นที่หลงเชื่อ
ว่าตัวเองสูญเสียมันแลกกับอะไรบางอย่าง
จะโง่เป็นพิเศษด้วย ถ้าคิดว่าแลกมันกับเงิน
โถ..
มันบ้าตั้งแต่มีคนคิดจะใช้เงินซื้อแล้ว

อะไรนะ?
โอเคนี่อาจเป็นรอยยิ้มเพื่อการค้า
แต่ถ้าคุณอยากได้มิตรภาพละก็
ผมยกให้ฟรีไม่มีเงื่อนไข
ไม่ต้องเอาอะไรของคุณมาแลกก็ได้
แม้กระทั่งสิ่งเดียวกัน
ทำไมน่ะเหรอ..

มันเป็นของที่ผมเคยได้มาฟรีๆ น่ะ
แจกได้ก็แจก ไม่เน้นขาย ^ ^
ถ้าคุณเห็นค่ามันเหมือนที่ผมเห็น – - ก็ดี
ขอโทษทีหากสภาพมันอาจจะเปิงๆ หน่อย
เพราะผมดูแล ‘ของ’ ไม่ค่อยเป็น

“รู้มั้ยว่าโอ๋รู้สึกไงอยู่”
“ไม่รู้”
“…”
“โอ๋ก็เป็นเงี้ย”
“เฮ้ย.. เดี๋ยวสิ โอ๋ยังไม่ได้พูด(ห่าน)อะไรเลย”

“เคยมั้ย ที่รู้สึกว่ามียักษ์ตัวนึงขวางหน้าเราอยู่
แม่งตัวใหญ่มาก แล้ววิธีเดียวที่จะล้มมันได้คือ
ต้องกลายเป็นส่วนนึงของมัน.. “

“แล้วสุดท้าย ก็กลายเป็นยักษ์ไปซะเอง?”

โอ๋พยักหน้า
“อือ.. คือต้องควบคุมมันให้ได้
ถึงจะล้มมันได้”
..
..

“โอ๋ว่ามันต้องไม่ใช่โอ๋คนเดียวที่คิดแบบนี้
มันต้องเคยมีคนที่คิดแบบนี้
แล้วขึ้นไปถึงบนหัวยักษ์.. “

คุณก็คิดเหมือนผมใช่มั้ย? เนอะ?

“..แต่ยักษ์ก็ไม่เคยถูกล้ม”
นั่นสิ.. ยักษ์ก็ไม่ยักถูกล้ม

“ไม่รู้สิ.. เราไม่เคยขึ้นไปบนนั้นว่ะ”

“โอ๋ก็ไม่เคย” ไม่คิดว่าจะอยากด้วย
โอ๋แค่ไม่อยากโดนยักษ์เหยียบ

“ยักษ์ของโอ๋กับยักษ์ของเราไม่ใช่ตัวเดียวกัน”

โอ๋พยักหน้า “อือ.. ก็ไม่น่าใช่”

“โอ๋ไม่เคยเห็นยักษ์จริงๆ หรอก
โอ๋ไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง”

ไม่รู้สิ.. โอ๋ว่าแต่ละคนมียักษ์ของตัวเอง
มีสมรภูมิของตัวเอง
โอ๋ไม่ได้อยากล้มยักษ์หรอก
จากใจจริงโอ๋แค่ไม่อยากโดนเหยียบ

โอ๋แหงนหน้าขึ้นไปเบื้องบน
ยักษ์ตัวสูงจนโอ๋ไม่อาจสบตา
บางที..
คนที่อยู่บนนั้น
ก็อาจจะเริ่มจากการไม่อยากโดนเหยียบ

แล้วโลกมันจะดีกว่านี้ไหม
ถ้ามีแต่คนตัวเล็กอย่างเราๆ ไม่มียักษ์
อะไรนะ.. เป็นไปไม่ได้เหรอ?
ไว้ใครสักคนระหว่างเรา เกิดขึ้นไปอยู่บนหัวยักษ์ได้
ค่อยมาคุยเรื่องนี้กันต่อดีไหม?
..
..

ภาพประกอบ: เป็นรูปยักษ์ที่ดูดีที่สุดเท่าที่มีอยู่ในคลังภาพส่วนตัว รูปนี้ถ่ายที่สุวรรณภูมิ เมื่อสัก.. เกือบปีที่ผ่านมา ก็ดูน่ารักนะ ^ ^

มันมีคนสองประเภท
ที่โอ๋ไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากเป็นแบบไหนดี
ระหว่าง 1. คนที่สามารถมีความสุขได้เสมอ
ไม่ว่าโลกนี้จะเหลวแหลกเละเทะเป็นฝันร้ายขนาดไหน
กับ 2. คนที่ทำให้โลกนี้น่าอยู่สำหรับตัวเองและทุกคน
..มันต่างกันอยู่นิดหน่อย

ตอนนี้เริ่มๆ จะมีสมมติฐานว่า
คุณไม่สามารถเป็นคนแบบที่ 1. ได้
ตราบใดที่ยังไม่สามารถเป็นคนแบบที่ 2.

เอ๊ะ – - หรือว่าควรจะกลับกัน
(เฮ้ยผมจริงจังนะ ไม่ได้ตลกอยู่)

ปล. ตั้งชื่อเอนทรี่ให้เกาะกระแสไปงั้น
เนื้อหาไม่ได้เกี่ยวกับวาเลนไทน์อะไรเลย
ภาพประกอบก็พอกัน เอาให้เข้ากับชื่อเอนทรี่
ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อหาแต่ประการใด
และไม่ได้มีละอายใดๆ ทั้งสิ้น (ฮา)

เด็กประถม ชั้น ป.6 โกรธเพื่อนที่โรงเรียน
เลยวางแผนจะฆ่าเพื่อนคนนั้น
เธอเรียกเพื่อนมา บอกว่าชั้นจะฆ่าเธอ
แล้วหยิบคัตเตอร์ขึ้นมา
ปาดคอตัดหลอดลมเพื่อนจนเสียชีวิต
ก่อนจะเดินกลับมาที่ชั้นเรียนในสภาพเปื้อนเลือด

โอเค.. มาถึงส่วนที่แย่ที่สุดของเรื่องนี้แล้ว
(พร้อมรึยังจ๊ะ?)
ที่รักคะ.. ให้ตายห่าสิมันเป็นเรื่องจริง
ส่วนใครจะเล่าให้ฟัง แล้วเล่าให้ฟังเพราะอะไร
ก็ช่างมันเหอะเนอะ (แหะ.. )

เนวาดาตัน(นามสมมติ) เป็นเด็กหญิงชาวนางาซากิ
หน้าตาบ้องแบ๊วน่ารัก
(จนได้รับสมญานามว่า
“ฆาตกรที่น่ารักที่สุดในประวัติศาสตร์”)
เรียนเก่ง เป็นเด็กฉลาดที่ไอคิวสูงถึง 140

โอ๋ไม่รู้ว่าตัวเองไอคิวเท่าไหร่ แต่ไม่ถึง 140 แน่ๆ (ฮา)
เกิดมาไม่เคยฉลาด ก็ไม่รู้ว่าฉลาดแล้ว
ทำให้ก้าวข้ามเขตความสำนึกผิดชอบชั่วดีหรือยังไง
แต่พอทำให้สรุปได้ว่า การแยกแยะดีชั่ว
ไม่ได้ใช้สมอง ใช้หัวใจต่างหาก(โว้ย)

ข้อมูลส่วนอื่นๆ ของเนวาดาตันคือ
เธอเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอล ชอบท่องอินเตอร์เนต
ส่วนที่กระตุกความรู้สึกของโอ๋ที่สุด
คือข้อมูลเกี่ยวกับเนวาดาตันที่ว่า
ภาพยนตร์เรื่องโปรดของเธอคือ battle royale

ถ้าคุณไม่รู้จัก หนังเรื่องนี้สร้างจากการ์ตูน
เป็นเรื่องเกี่ยวกับเกมส์โหดๆ ของผู้ใหญ่โรคจิต
ที่จับเด็กนักเรียนไปอยู่รวมกันในเกาะแห่งหนึ่ง
แล้วตั้งกฎให้ฆ่ากันเองไปเรื่อยๆ
เกมส์จะจบเมื่อเหลือคนสุดท้าย (โหดแท้.. )

ได้ดูที่ลิโด้เมื่อหลายปีก่อน
ความแรงของหนังทำให้ลืมไม่ลงไปหลายวัน
โอ๋ไม่คิดว่าเนื้อเรื่องตั้งใจสอดแทรกแนวคิดอะไร
มากไปกว่าสร้างพลอตที่นำไปสู่สถานการณ์รุนแรง
กระทบกระเทือนจิตใจสูงสุด
จนเกิดอรรถรสแปลกประหลาดน่าสนใจในการรับชม
แค่นั้น.. สรุปว่าเป็นหนังกากๆ ที่ยากจะลืม

หลังอ่านเรื่องของน้องหนูฆาตกรรุ่นเยาว์คนนี้
โอ๋รู้สึกโกรธแปลกๆ และเศร้านิดหน่อย
แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่อยากบอกหรอก
ที่อยากบอกอยู่ข้างล่างนี่ต่างหาก
..
..

ถึงเด็กทุกคน,
มันคงมีเหตุผลอะไรสักอย่าง
ที่โลกนี้มีคนสร้างสื่อลักษณะนี้ออกมา
ไม่อาจห้ามเธอไม่ให้ดู
ไม่อาจห้ามพวกเค้าไม่ให้ทำมันขึ้นมา
ที่อยากบอกคือ
อย่าเชื่อในโลกแบบนั้น
อย่ายอมให้ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของมัน

ถึงใครก็ตามที่นำเสนอความรุนแรงสู่สังคม,
ผมหวังว่าคุณมีเหตุผลที่ดีพอสำหรับสิ่งที่คุณทำ
แต่ถ้าคุณไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าเรื่องแบบนี้อาจเกิด
ผมว่าคุณเป็นตัวปัญหานะ
..
..

พอกันทีคืนนี้
อั๊บบลอกเสร็จ
โอ๋จะนอนฟัง sleeping child ของไมเคิลเลิร์นฯ
ตามด้วยนิทานหิ่งห้อยของวงเฉลียง

แล้วฝันถึงดวงดาวมากมาย
ฝันเห็นเจ้าชายเจ้าหญิง
ฝันแสนสวยงาม ..
(หลั่นลั้นลันหลั่นลันลา หลั่นลั้นลันลา.. )
..

ref. ใครสนใจลอง google ดู keyword ประมาณคำว่า nevada-tan, natsumi อ่านแล้วอารมณ์จะหดหน่อย
ภาพประกอบ: เป็นผลงานชิ้นหนึ่งของ yoshitomo nara ศิลปินที่เริ่มๆ จะโปรดอยู่ ^ ^

เงินออกอินทีเรียโอ๋ตัดสินใจถอยเกิบตีแบดคู่ใหม่
คู่เก่าใช้มาจนยางรองพื้นหลุดเป็นชิ้นๆ
(ดีนะมีให้หลุดหลายชิ้น)

เคยเอาฝ่าเท้าไปเทสต์เมื่อหลายเดือนก่อน
ฉ่อบ ‘das ที่ดิสคัพเวอรี่ บอกว่าเท้าเราเป็นเท้า flat
พร้อมนำเสนอรองเท้าที่เหมาะกับเท้าให้คู่หนึ่ง
เห็นแล้วแทบหงายเก๋ง
หน้าตาเฉิ่มจัดราวกับเกิบโยเหน็ก(นามสมมติ)*
ดีกับหนังเท้าแต่ไม่เข้ากับหนังหน้าฮ่ะ

วันนี้ผ่านฉ่อบ ‘das แถวบ้าน เลยโฉบเข้าไปดู
“อันนี้.. ” โอ๋หยิบคู่ที่หน้าตาถูกชะตาที่สุด
“เท้าแบนใส่ได้มั้ยคะ?”

พี่คนขายทำหน้าเย็นชา
“ลองสวมดูดีกว่าครับ ถ้าสบายก็ได้แหละ”

“เอ่อ.. ” เผื่อวันนี้ประสาทสัมผัสไม่ทำงานละวะ?
“เห็นเค้าบอกว่า ถ้าใส่แบบไม่เหมาะกับเท้ามันจะล้มง่าย”

“ก็ลองใส่เลยครับ” พี่ชายหน้าดุบอก
ก่อนหันไปง่วนกับการเดาะบอลต่อ
ไม่แม้จะสนใจว่า
เกิบอันที่ถืออยู่ใหญ่จนใส่เท้าโอ๋ได้สองข้าง

งอนสิ.. โอ๋เดินกุบกับเลยไปซุปเป้อสะปอด
น้องคนขายใส่ใจกับเท้าแบนๆ ของโอ๋ดิบดี
เลือกสรรรองเท้าสีแร่ดสำหรับเท้าแบนมาให้หลายคู่
ลองไปลองมาจบที่รุ่นเดียวกับที่เล็งไว้ที่ฉ่อบ ‘das

“รุ่นนี้มันจะระบายอากาศ แล้วก็กันล้มฮะ”
ทอมหนุ่มน้อยพรีเซนต์ “แล้วก็จะเคลื่อนไหวได้อิสระ”
อิสระม้ากกก..
โอ๋ตาลุกเมื่อเห็นคนขายหยิบเกิบมาบิดโชว์เหมือนบิดผ้าขี้ริ้ว
เอา.. เอา.. เอาอันนี้
น้องทอมรูปหล่อขมีขมันไปค้นรองเท้ามาให้ลอง

ตอนจบกลายเป็นหนังเศร้า
ร้านนี้เน้นขายฝรั่ง มีแต่ไซส์ใหญ่เกินไป
เลยต้องเดินคอตกกลับไปที่ฉ่อบ ‘das

พี่หน้าดุยังทำหน้าเย็นชาได้สม่ำเสมอ
“ใส่ไซส์อะไร?” เฮียถาม
“39″ โอ๋ตอบได้ทันที เพราะลองมาแล้วจากอีกร้าน

เฮียค้นกุกกัก ก่อนยื่นรองเท้าส่งให้
ไม่แม้แต่จะเดินอ้อมเคาน์เตอร์เอาสินค้าออกมาให้ลูกค้าลอง
โอ๋สบตามาม้าที่มาเป็นเพื่อน ก่อนเดินไปหยิบรองเท้ามาลอง

“น้องร้านตะกี้ เค้าเซอร์วิสดีเนอะ” มาม้าพูดลอยๆ

“ค่ะ” โอ๋รับคำ ก้มหน้าก้มตาลองรองเท้า
“ไม่กวนตีนเหมือนร้านนี้”

พูดจบก็เงยหน้าสบตาคนที่เคาน์เตอร์
“ขออีกข้างมาลองด้วย”
โอ๋บอกด้วยระดับเสียงเดียวกับประโยคก่อนหน้า
คราวนี้รองเท้าอีกข้างเริ่มแสนรู้เดินมาเองได้

“เท่าไหร่เนี่ย”
ร้านนี้ไม่มีโปรโมชั่นด้วย แพงก่ากันตั้งเกือบพัน
(คนขายกวนตีนอีกตังหาก)
(เออ.. ตรงนี้แหละที่เป็นประเด็น ฮา)

“ว่าไง โอเคมั้ย?” มาม้าถาม

“โอเคแหละ” โอ๋ตอบ ชอบตั้งแต่เห็นแล้ว
อยากได้มาเป็นเดือน ก็ซื้อๆ ให้จบไป
ว่าแล้วก็ทิ้งแม่ให้นั่งเผชิญหน้ากับคนขายกวนตีน
ระหว่างลูกสาวเดินไปกดตังมาจ่ายค่าเกิบ.. (ฮา)

โอ๋กำตังกลับมาจ่ายค่ารองเท้า
เจ็บใจนิดหน่อย(1) ที่จ่ายแพงกว่า
เจ็บใจนิดหน่อย(2) ที่คนขายกวนตีน

เจ็บใจอีกนิดหน่อย (3) ตอนกลับมาบ้าน
เปิดคอมพ์หารูปแล้วพบว่าใครเป็นพรีเซนเตอร์

โว้ย.. เอาๆ
เจะใจนิดหน่อย แต่เห่อเกิบใหม่ม้ากกก ^ ^

ตามนั้น..

มันเย็นชิล และทำให้มองข้ามอะไรบางอย่างไปได้
อย่างสวยๆ และแนบเนียน

มันทำให้ไม่รู้สึกถึงความเหงา ไม่รู้สึกถึงน้ำตา
ไม่รู้สึกถึงความน่าเกลียด ทุกอย่างเบลอสวย
มันอาจจะเป็นวิธีที่โอ๋ใช้มองโลกนี้ – มองโลกในแง่สวย
ดีร้ายถูกผิด มากมายหลายครั้งเราไม่อาจตอบ
ด้วยสติปัญญาและขอบเขตการรับรู้มีจำกัด
แต่ความสวยงามทุกคนมีสิทธิ์ออกความเห็น
อย่าบอกผมว่าคุณไม่รู้มันสวยหรือไม่
บอกสิ่งที่รู้สึก ผมไม่มีทางรู้ความรู้สึกของคุณดีกว่าตัวคุณ
..

ฝน(ที่เค้าว่ากันว่า)หลงฤดูตกหนักแต่เช้า
โอ๋ขับรถออกจากคอนโดอย่างมั่นใจว่าจะเจอรถติดวินาศ
ครึ้มใจแกมสะใจที่มันติดได้โล่ห์
จะว่าบ้าก็ยอม แหม.. รู้สึกดี๊ดี

วันนี้วันเดียว ใช้ชั่วโมงบนรถ เท่ากับขับรถไปกลับพัทยาได้เลย
รอบบ่ายหาเรื่องพารถไปหลงทางในเวลา prime time
โชคดีมีน้องเชอรี่(นามสมมติ) ติดรถมาเป็นเพื่อนคุย
ความที่เชอรี่หนีโอ๋ไปไหนไม่ได้ เลยได้คุยสนุกสนานออกรส
นานแล้วไม่ได้ฟังเรื่องของใครยาวๆ
รู้สึกดีอีกแล้ว ..

แค่จะบอกว่า ใครเหงาๆ เอ๊ย.. ว่างๆ ก็มาเล่าเรื่องคุณให้ผมฟังได้นะ
อยากฟัง..
เออ.. คุณนั่นแหละ

ขอแนะคำน่าสนใจคำหนึ่งที่โอ๋เพิ่งรู้จัก – - kimo kawaii

แปลตรงตัวว่า disgusting cute ความน่ารักที่ปะปนด้วยความน่าขยะแขยงบางประการ เหมือนลูกหมาลูกแมวน่ารักๆ ที่มีบาดแผลขนาดใหญ่หนองไหลเยิ้ม  จะว่าน่ารัก ก็ทำใจไม่ได้ที่จะอุ้มขึ้นมา ยิ่งน่ารักก็ยิ่งทำให้บาดแผลดูน่ากลัว ยิ่งมองดูก็ยิ่งน่ารักจนขนหัวลุก น่ารักจนชักอยากเบือนหน้าหนี

ภาพที่แปะหัวบลอกวันนี้วาดโดยศิลปินชาวญี่ปุ่น – - yoshitomo nara ที่โด่งดังด้วยผลงานสไตล์น่ารักจนขนลุกที่ว่า yoshitomo nara เกิดเมื่อปี 1959 สำเร็จการศึกษาด้านศิลปะทั้งจากสถาบันในประเทศญี่ปุ่นและประเทศเยอรมัน ซึ่งน่าจะทำให้ผลงานของเค้ามีความเป็นนานาชาติ และขณะเดียวกัน ในสายตาคนที่ไม่ใช่ญี่ปุ่นอย่างเราๆ ก็รู้สึกว่ามันยี่ปุ๊น.. ยี่ปุ่น ถ้าดู cv ของเค้า จะเห็นลิสต์งานจัดแสดงผลงานยาวเหยียดจนถึงปัจจุบัน ซึ่งทำให้เดาไม่ยากว่าเค้าน่าจะเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จมากๆ แต่ที่ไม่ต้องเดาคือ เค้าเป็นศิลปินที่ขยัน อันเป็นคุณสมบัติหาได้ยากยิ่งในหมู่มนุษย์อาร์ต คุณนาระ เคยมาจัดแสดงงานที่เมืองไทยด้วยเมื่อไม่นานนี้ มีผลงานทิ้งไว้ชื่อ phuket dog, ไม่แปะรูปนะคะ สนใจก็ออกแรง search ดู รับรองว่าเห็นแล้วคุณจะร้องอ๋อ น่าจะเคยผ่านตามาแล้วแน่ๆ

i don’t mind if you forget me เป็นชื่องานแสดงผลงานศิลปะของคุณนาระ ที่จัดขึ้นเมื่อปี 2002 น่าจะเป็นผลงานที่สร้างชื่อพอสมควรในระดับนานาชาติ เพราะภาพผลงานที่โอ๋หาได้ส่วนใหญ่ รวมทั้งภาพข้างบน ก็เป็นภาพจากการแสดงครั้งนี้ ช่วยไม่ได้ที่จะสะดุดหูกับชื่อนิทรรศการ

i don’t mind if you forget me แปลได้แต่ไม่เข้าใจ หากคุณพูดประโยคนี้ออกมา มันจะด้วยความรู้สึกชนิดไหนกัน แล้วต้องการให้คนฟังรู้สึกอย่างไร หรือคุณไม่ได้คิดอะไร ก็แค่พูดขึ้นมาตามที่มันเป็น? ไม่มั้ง – - ผมว่าถ้าคุณไม่รู้สึกอะไรจริงๆ ประโยคนี้คงไม่ถูกกล่าวออกมา

แวบแรกที่เห็น โอ๋นึกถึง ทิม เบอร์ตัน คิดว่าใครก็ตามที่ชอบ ทิม เบอร์ตัน ก็น่าจะนึกถึงในทันทีเหมือนกัน ก่อนที่นาทีต่อมา โอ๋จะนึกถึงคาแรกเตอร์ที่ชื่อ pon&zi* ที่มีความคล้ายคลึง ทั้งความน่ารักน่าและความน่าสยอง ..อือ, pon&zi ดูจะตรงไปตรงมากว่า.. ด้วยประโยคประเภท if i promise not to kill you, may i have a hug ไงล่ะ.. น่ารักจนขนลุกเลย

แต่ก็อย่างที่ผมเพิ่งบอกคุณไป มันไม่ใช่การโกหกหรอก แต่หากรู้สึกเช่นนั้นจริง คงไม่อาจพูดออกมาตรงๆ

..

เรื่องมันเริ่มเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว..

ไม่รู้แถวนี้เค้าเป็นอะไรกัน มีแต่ผู้คนคนคาแรกเตอร์แรงจนสามารถจับไปเทียบกับตัวละครหรือดาราโด่งดัง ตั้งแต่บรู๊ซลี สุนัขน้อยปอมเมอเรเนียน ไปถึงซันนี่ยูโฟร์ สมาชิกใหม่อย่างโอ๋ยังไม่มีใครแมทช์ให้ว่าหน้าเหมือนใคร(หรือตัวอะไร)ดี จนวันนึงพี่ปูน(นามสมมติ) ก็กระตือรือล้นเดินมาบอก
“พี่นึกออกแล้วว่าโอ๋หน้าเหมือนอะไร”
โอ๋จำได้แม่น ว่าพี่ปูนใช้คำว่า ‘อะไร’ หาใช่คำว่า ‘ใคร’ ไม่ (ไหงงั้นละค๊าบบ)

“มันจะเป็นตัวการ์ตูนตัวนึง รู้สึกว่าคนวาดเค้าจะชื่อนารา” ว่าแล้วคนพูดก็ขมีขมันเซิร์ช ก่อนนำเสนอภาพการ์ตูนสีพาสเทลน่ารักขนหัวลุกให้ดู ท่ามกลางฟีดแบ๊กเป็นเอกฉันท์ว่าแม่นแล้ว กระทั่งโอ๋เองก็แอบรู้สึกว่ามีเค้า (ฮา)

คือพี่คะ.. ก็โอเคนะ ถ้าจะจำผมด้วยภาพนี้ o_+]

..

วันนี้นัดกินข้าวกับจ๊ะแป๋วผู้นานๆ เข้ากรุงเทพฯ ที เจอเพื่อนบางคนที่ไม่ได้เจอกันนาน ทั้งที่กะจะไม่ไป จนเปลี่ยนใจคิดว่าไปนั่งขำๆ แค่แป๊บเดียว กลายเป็นตูดหนักลุกไม่ขึ้นจนดึกดื่น ประโยค i don’t mind if you forget me ยังสะท้อนอยู่หู ทำให้โอ๋เชื่อว่า เมิงไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ หรอกโอ๋เอ๊ย และจึงยังรู้สึกดีที่มีใครพูดถึงเรื่องของโอ๋ หรือแม้กระทั่งหยิบมาเผา(ฮา) จริงบ้างไม่จริงบ้างมันไม่เจ็บหรอก ถ้ามันจะทำให้คุณยังจำผมได้

i don’t mind if you remember me, this way

..
*pon&zi คาแรกเตอร์ดีไซน์โดย jeff thomas เคยกล่าวถึงนิดหน่อยในบลอกนี้ ที่เอนทรี่นี้ หรือลองเข้าไปดูที่นี่

แต่ข่าวดีคือ
คุณสามารถรู้สึกดีขึ้นได้โดยไม่ต้องไปลงโทษเค้า
ทำไงน่ะเหรอ?
เข้ามาใกล้ๆ สิ.. อีกนิด.. อะ – - เอียงหูมา
อะ.. รู้สึกดีซะ

อะไรนะ.. ยังไม่รู้สึกดีอีกเหรอ
งั้น.. ยกโทษให้แม่งซะ แล้วจงรู้สึกดีได้แล้ว
ผมอนุญาต!

[1]
วาดวิมานกลางอากาศกระดาษเปล่า
ปลูกดาวบนเพดานบานเริงร่า
อาบแดดเช้าห่มเงาบ่ายใต้ชายคา
เฝ้าค้นหาสิ่งที่หายให้กลับคืน

ฝันดีที่รักนักฝันหวาน
ให้คืนฝันยาวนานไร้การตื่น
โลกไม่มีแสงไฟเมื่อไร้ฟืน
โลกไม่มีที่ยืนให้ดวงดาว

[2]
เช่นนั้นฝันเถิด.. ขอให้เธอฝัน
ฝันเถิดอยู่บนนั้นความฝันสีขาว
ยอดหอคอยงาช้างกระจ่างดาว
แล้วเธอหนาวบ้างไหมคนดี?

[3]
โลกยังมีที่ยืนให้นักฝัน
เพราะเรายังมีวันชื่อ”พรุ่งนี้”
จะรอให้เธอตื่นเสียที
คงจะดีถ้าทำได้ให้ฝันเป็นจริง

เรื่องจริงดีดี เริ่มจากความฝันดีดี
ฝันที่เธอมีจึงสร้างทุกสิ่ง
ต้องมีคนฝันให้มันเป็นจริง
ฝันถึงความจริงอย่าฝันถึงความฝัน

..
..

แต่งกลอนก็ลำบากเนอะ.. ขี้เกี๊ยจจจจ.. ขี้เกียจ
ทำอะไรก็ขี้เกียจไปหมด ตายห่าน ‘(  _’”_)
..
..

ภาพประกอบ: จากสวนผึ้งทริปล่าสุด
คิดเอาเองว่าสวยดีก็เอามาแปะค่ะ > <”

“สุลต่าน บิน ซัลมาน อัล-ซาอุด ชาวมุสลิมคนแรกของโลกที่ได้ท่องอวกาศ ในปี พ.ศ. 2528 ทรงเล่าประสบการณ์การการทอดพระเนตรโลกจากยานอวกาศว่า – - ในวันแรก เราทุกคนต่างชี้ไปที่ประเทศของตน ในวันที่สามหรือสี่ เราชี้ไปยังทวีปของเรา เมื่อถึงวันที่ห้า เราจึงตระหนักว่า มีโลกเพียงใบเดียว – - “

ย่อหน้าข้างบน เป็นส่วนหนึ่งของคำนำ ของหนังสือที่ชื่อ ‘บุหงาปารี’ ซึ่งประพันธ์โดย วินทร์ เลียววาริณ
30 ธันวาของปีที่เพิ่งจบไป โอ๋แวะร้านหนังสือ เลือกหยิบหนังสือเล่มที่ว่ามา เพื่อพบว่าเค้าเป็นเพื่อนร่วมทาง ที่ทำให้โอ๋ผ่านช่วงวันหยุดปีใหม่มาอย่างเร้าใจ มีสาระน่าสนใจ ตั้งคำถามที่ยากจะตอบ และนำเสนอคำตอบแบบอ้อมๆ บนทัศนคติที่ผู้เขียนกล่าวไว้ในตอนท้ายของคำนำ และเป็นประโยคที่ทำให้ตัดสินใจหยิบหนังสือเล่มนี้มา ทั้งที่ได้ดูเวอร์ชั่นภาพยนต์แล้ว ที่ว่า.. “ด้วยสันติภาพและความหวัง” (ใครอยากอ่านก็บอก อ่านจบแล้วยินดีให้ยืมฟรี)

เพื่อนตี๋เคยเล่าให้ฟังว่า ตี๋มีการแต่งตั้งแต่ละปี ให้เป็นปีของอะไรสักอย่าง เช่น ปีของการศึกษาหาความรู้ ปีของการขีดเขียน ปีของการอุทิศตนให้การงาน ฯลฯ (ผมเชื่อว่าป๊ะตี๋มันต้องมีปีแห่งการตามหารักแท้ – - อย่างแน่นอน.. ฮา) คงคล้ายๆ กับน้าโต้งที่โอ๋เคยเห็นพี่แกเซทธีมประจำปี สำหรับโอ๋ – - โอ๋มีสิ่งที่พอเรียกได้ว่า ‘ความตั้งใจของปี’ นั้นๆ จะว่าเป็นประจำทุกปี ก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะมันเพิ่งเริ่มปีที่แล้ว
ปีที่แล้วตั้งใจไว้ว่างี้.. แล้วมันได้มั้ยล่ะ ก็อย่างที่เห็นกันละนะ ^ ^”

แต่เราไม่ท้อแท้ ปีนี้ก็จะหน้าด้านตั้งใจต่อไป ไม่นับ life time project* (ที่ไม่ใช่การลดความอ้วน ที่เคยมีคนบอกว่า มันคือภารกิจตลอดชีพของผู้หญิงทุกคน) พร้อมเติมความตั้งใจใหม่ๆ ว่า จะพยายามพัฒนาทักษะการทำความเข้าใจเรื่องต่างๆ และคนอื่นๆ ให้มากขึ้น ทำไมถึงตั้งใจแบบนี้น่ะเหรอ? แหม.. ก็เหมือนคำขวัญวันเด็กไงคะ ประเทศชาติตอนนั้นมีปัญหาอะไรขอให้รอดูคำขวัญวันเด็ก

ด้วยสันติภาพและความหวัง
and still ‘all the best as always’

เกี่ยวกับภาพประกอบ: ถ่ายที่บางปู ณ วันที่ 1 มกรา 2555 คุณอาจจะไม่รู้ แต่สำหรับโอ๋การขับรถไปบางปูด้วยตัวเอง มีนัยยะของการประกาศอิสรภาพบางประการแบบเบาๆ โชคดีที่ชั่วโมงนั้นไม่มีแดด ทะเลและป่าชายเลนดูนุ่มนวล บรรยากาศไม่ได้ออกมาหล่อเหงาเหมือนในรูปหรอก ความจริงแล้วมันอย่างเจี๊ยวจ๊าวเลยทีเดียว ทั้งเสียงนกเสียงคลื่นลม และผู้คนที่แห่มาเยี่ยมชมการมาเยือนของฝูงนางนวล
ไม่ได้เตรียมกล้องไป แต่ภาพนางนวลร่อนลมก็ทำให้หยิบไอโฟนมาถ่ายอย่างอดไม่ได้ พร้อมกับที่นึกถึงโจนาทาน ลิฟวิงสตัน และประโยคที่พูดหล่อๆ ไว้เมื่อไม่นานนี้ว่า “เสรีภาพนั้นติดตัวมาตั้งแต่เกิด แต่จุดยืนเป็นสถานที่ที่เราต้องค้นหา”

แล้วผมพบสถานที่แห่งนั้นหรือยังน่ะเหรอ?
ลำพังตัวผมคนเดียวตอบไม่ได้

*life time project: น่าจะเคยเล่าไว้ที่ไหนสักแห่งใน blog นี้แหละ ขี้เกียจฉายซ้ำ และจำพิกัดไม่ได้ ช่างมันแล้วกัน : P